Dunglish

Een ruimte binnenlopen waar je niemand kent. Eng, maar verrassend en daarom bijna altijd de moeite waard. Dinsdag schoof ik aan bij een symposium over Brain and Cognition, georganiseerd door de UvA. Ik ben geen psycholoog en zal daarom niks scherps opmerken over de inhoud van het symposium. Wat ik wil delen is dat de sprekers hilarisch, en tegelijkertijd schrikbarend, goed Dunglish bleken te spreken.

Dunglish is, voor wie het niet weet, een Nederlandse manier van Engels spreken. Een neerlandicus zou het steenkolenengels kunnen noemen, Maarten Rijkens schreef er het koffietafelboekje I always get my sin over (dat ik toch echt eens moet gaan lezen) en op Dunglish.nl staan allerlei filmpjes die een goed beeld geven van hoe Dunglish klinkt. Twee uitspraken van een breinexpert, die op het symposium in uitstekend Dunglish uitlegt hoe cognitieve beeldvorming ontstaat:

‘What you do is the follow.’
Gevolgd door psychologisch verantwoorde uitleg, bladibla, en de conclusie:
‘Whether it’s a mill or a auto’
Cognitieve beeldvorming blijkt niet af te hangen van het soort beeld. En thank goedness ook niet van de manier waarop het wordt uitgesproken.

Hersenspinsel tijdens Flatliners

Vreemd hoe het geheugen soms werkt. Middenin een film, Flatliners, dacht ik aan Winnie H., een meisje waar ik ooit mee in de klas zat. Geen idee waarom, dus de gedachte vervloog even snel als 'ie opkwam.

In Flatliners forceren vier studenten geneeskunde een hartstilstand bij een klasgenootje, David Labriccio. Daarmee willlen ze erachter komen hoe het is om een bijnadoodervaring te hebben. Na 2.20 minuten dienen de studenten David elektrische schokken toe om zijn hart weer te laten kloppen. Een gewaagd experiment, maar het slaagt, David komt weer tot leven.

Wel laat de bijnadoodervaring sporen na: het beeld van een meisje dat David pestte op de basisschool achtervolgt hem. Haar naam? Winnie Hicks.