Theaterplein

Tussen station en historisch centrum ligt de Meir. Een brede straat met alle winkels die je in Nederland ook hebt, en daarom een absolute place to be. Het gerucht gaat dat de gemiddelde Hollander die ‘een dagje Antwerpen doet’ zelfs alleen de Meir op en neer hobbelt, om vervolgens met tassen vol kleding die ook in Nederland te koop is terug de trein in te stappen. Soms wijken ‘ze’ halverwege de Meir uit naar links om het Rubenshuis te bezoeken, voor ieder zichzelf respecterende toerist natuurlijk een must see. Maar helemaal dapper en de moeite waard is het als je na het Rubenshuis nog verder bij de Meir vandaan loopt.

Je komt uit op het Theaterplein, één van de redenen waarom ik in Antwerpen ben gaan wonen. Het Theaterplein is qua vormgeving mijn smaak niet, maar doet haar naam eer aan: de Arenbergschouwburg, HETPALEIS, de Stadsschouwburg, het Toneelhuis en weet ik welk theater nog meer liggen allemaal op of rondom het Theaterplein. Na afgelopen weekend kan ik verklappen dat niet alleen de hoeveelheid maar ook het aanbod indrukwekkend is. Vrijdagavond in HETPALEIS een Bal. Het Toneelhuis kan daarbij natuurlijk niet achterblijven en programmeert zaterdag Bourla Beats. Ondanks de hevige sneeuwval is de Bourla goedgevuld en wordt er met jassen, soms zelfs handschoenen, aan gedanst. Voor beide feesten (en zo’n beetje elk ander Antwerps product) geldt trouwens dat de opbrengsten worden gedoneerd aan Music for Life, de dit jaar in Antwerpen neergestreken Vlaamse tegenhanger van Serious Request.

Om mijn weekend Theaterplein compleet te maken bezoek ik zondag Writers bench in de Arenbergschouwburg. Writers bench is een ‘live performance concept’ en komt neer op een avond muziek, film, poëzie en beeldende kunst. Oban brengt me in een geheel verantwoorde, sprookjesachtige trance door muziek, door de bandleden omschreven als ‘post hop’, te combineren met (eigen) filmmateriaal. Naast mij wordt geschilderd, wat ik heel creatief vind maar vanwege de verfstank verder niet zo nodig. Of misschien is het idee ‘live art’ mij nog niet duidelijk genoeg. Hoe dan ook weet ik na dit weekend zeker: Theaterplein, ik ben fan!

Roadie van Rox

Je komt op, ziet een zaal vol fans. Je verwacht applaus, hebt de neiging om te buigen, maar het gekke is: zodra ze je zien kijken ze weg. Dus je negeert je applausverwachting en onderdrukt de buigneiging, net zoals je dat gister deed en morgen zal doen.

Je bent roadie. Roadie van Rox. Als zij een concert heeft, zorg jij dat ze op het podium niets tekort komt. Zelfs aandacht kan je haar geven, mochten de fans van haar wegkijken zoals ze dat bij jou doen. Maar je weet al dat dat niet gebeurt. Dat Rox zo voor de microfoon gaat staan, die precies hoog genoeg hangt. Dat ze na twee of drie nummers een slok water neemt, uit het flesje waar de dop al half van open is gedraaid. Dat ze na een nummertje of vijf het zweet van haar hals wist met de handdoek die jij op het podium neer hebt gelegd.

Je bent haar toegewijd. Ongetwijfeld krijg je ervoor betaald, maar dat maakt het niet minder speciaal. Als ze een toegift geeft zie ik je in de coulissen uit je dak gaan. En als ze even later buigt en ik klap, dan doe ik dat ook voor jou, roadie van Rox.

Even prettig gestoord als Pink

Ze neemt een aanloop, springt en kukelt nog net niet van het podium. Waarom? Om te demonstreren hoe ze vroeger haar bed in dook, bang dat Freddy Krueger eronder zou liggen.
Haar debuutalbum heet Monsters.
Haar outfit, en die van haar bandleden, is (toevallig?) versierd met ‘dierlijke’ accenten: puntoortjes en een stiekeme staart, afgemaakt met hier en daar wat harige plukjes op de mouwen. Eerlijk is eerlijk: het ziet er niet uit.
Maar past wel bij de zangeres die minstens zo prettig gestoord is als Pink.
En nog kan zingen ook.
Dus ik ben fan. Fan van Jenny Lane.

High Heels

‘High Heels have got me me falling down on my knees.’

De mannen van Mando Diao hebben makkelijk praten. Als zij dit nummer spelen in Paradiso staan ze lekker op gympjes. Zelf besef ik ondertussen maar al te goed dat de feestdagen er weer aankomen… Dat betekent high heels. En high heels betekenen: verzwikte enkels, zere tenen, maar ook bewonderende ooh’s en aah’s (mits ik m’n enkel niet en plein public verzwik).

De vraag is: heb ik zin in de feestdagen? Ja, toch wel. Want hoewel high heels niet mijn favoriete stappers zijn, hou ik wel van little black dresses (numero 3 is maandag aangeschaft!), kerstdinertjes (zonder kalkoen), cadeautjes (iemand een laptop over?), Oud&Nieuwfeestjes (liefst zonder geknal maar met siervuurwerk) en, last but not least, heel veel bubbels!

Dus kom maar op, feestdagen! Ik ben er, hooggehakt er wel, hartstikke klaar voor. Om te beginnen kliklak ik op Kerstavond naar De Alternatieve Nachtmis, in de Stadsschouwburg. Vergezel mij, want het wordt vast een avond om te zingen, vechten, huilen, lachen, werken, bidden en bewonderen.......

Paolo op Perzisch tapijtje

‘Hey, I put my new shoes on, and suddenly everything is right.’
Vrijdag was het eindelijk zo ver: ik op nieuwe schoenen naar het uitverkochte concert van Paolo Nutini. Althans, dat was het plan. Als ik zie hoe hard het regent, glip ik toch maar in mijn oude gympjes.

Gelukkig maar, want als ik tegen negenen binnenkom staat de zaal zo propvol hysterisch gillende fans dat ik naar het balkon vlucht. En dus veel te ver bij Paolo vandaan sta om hem mijn nieuwe schoenen te showen :(

Het decor wekt de indruk dat Paolo zelf wel new shoes aan heeft getrokken: onder de microfoon ligt een Perzisch tapijtje waarop Paolo’s schoenen hoe dan ook schoon zullen blijven. Als hij opkomt schiet mij nog een reden voor het tapijtje te binnen: Paolo staat zo krom als een oud opaatje – terwijl hij een jaar jonger is dan ik!

Ik probeer zijn blik te vangen, maar hij kijkt alleen maar naar de grond. Sjonge jongen, hoe heeft Paolo de zaal zo vol gekregen? Ik ken een fan die om 16:00 al voor Paradiso wilde gaan staan. Als er een spot op de fans voorin de zaal wordt gericht, zie ik haar. Respect!

Toegegeven, als Paolo begint te zingen ben ik al mijn kritiek vergeten. Wat een stem! Zuiver, gevoelig en een tikje hees. Zeer geschikt voor soulvolle popsongs als Paolo’s hit Jenny don’t be hasty ‘Oh, Jenny you are crazy (…) and it killllllllllllllls me’ en zijn nieuwe single Coming up easy. Zelf komt Paolo ook steeds meer in de stemming. Halverwege knikken zijn knietjes van plezier…

Krom, knikkende knietjes en een Perzisch tapijtje. Een deprimerend tafereel, maar geloof me: zodra Paolo zijn strot opentrekt zijn al je zorgen vergeten.
‘Hello new shoes, bye bye them blues.’

Wicked Witch wil Michael Bublé

Ik verbaas me vaak over klanten. Maar verbijsterd was ik nooit. Tot ik met een vrouw, Wicked Witch is de eerste naam die bij me opkomt, werd geconfronteerd.

Ze zag er bizar uit: zwart getatoeëerde lippen, enorme zonnebril en blonde dreads met een verzameling maffe paarsroze clipjes, maar ze stelde best een gewone vraag: Treed Michael Bublé binnenkort op in Nederland? Ik bekeek zijn speellijst, maar die was helaas niet up to date. Ik legde dat Wicked Witch uit en verwachtte dat ze weg zou gaan, maar nee. Sterker nog, ze kwam nu pas op dreef.

‘Ik heb Michael Buble nodig omdat ik voor Lou Reed een duet moet regelen.’
‘Ja, daar heb ik hem telefonisch al over gesproken – vier keer zelfs – maar ik ben z’n nummer kwijt. Zoek jij dat even voor me op?’

Zit er soms een verborgen camera in die dreads?

‘Ik heb hem ook al een keer ontmoet. Tenminste, iemand die zich voordeed als Michael Bublé. We hadden afgesproken, op een parkeerplaats, en toen kwam er een neger naar me toe. Het enige dat hij zei was ‘wil je neuken’. Ik dacht, misschien was het iemand die zich voordeed als Michael Bublé, weet jij dat?’

Ik weet het niet. Ik ben verbijsterd. Ik wil dat deze heks in rook opgaat.

Eindeloos herhaal ik dat Michael Bublé geen neger is – al weet ik dat niet zeker, want mij heeft hij nooit naar een parkeerplaats gelokt. Na lang dralen vertrekt Wicked Witch. Mijn opluchting is van korte duur, want in mijn mailbox bericht van het GelreDome: de kaartverkoop voor het concert van Michael Bublé start aanstaande vrijdag.