Theaterplein

Tussen station en historisch centrum ligt de Meir. Een brede straat met alle winkels die je in Nederland ook hebt, en daarom een absolute place to be. Het gerucht gaat dat de gemiddelde Hollander die ‘een dagje Antwerpen doet’ zelfs alleen de Meir op en neer hobbelt, om vervolgens met tassen vol kleding die ook in Nederland te koop is terug de trein in te stappen. Soms wijken ‘ze’ halverwege de Meir uit naar links om het Rubenshuis te bezoeken, voor ieder zichzelf respecterende toerist natuurlijk een must see. Maar helemaal dapper en de moeite waard is het als je na het Rubenshuis nog verder bij de Meir vandaan loopt.

Je komt uit op het Theaterplein, één van de redenen waarom ik in Antwerpen ben gaan wonen. Het Theaterplein is qua vormgeving mijn smaak niet, maar doet haar naam eer aan: de Arenbergschouwburg, HETPALEIS, de Stadsschouwburg, het Toneelhuis en weet ik welk theater nog meer liggen allemaal op of rondom het Theaterplein. Na afgelopen weekend kan ik verklappen dat niet alleen de hoeveelheid maar ook het aanbod indrukwekkend is. Vrijdagavond in HETPALEIS een Bal. Het Toneelhuis kan daarbij natuurlijk niet achterblijven en programmeert zaterdag Bourla Beats. Ondanks de hevige sneeuwval is de Bourla goedgevuld en wordt er met jassen, soms zelfs handschoenen, aan gedanst. Voor beide feesten (en zo’n beetje elk ander Antwerps product) geldt trouwens dat de opbrengsten worden gedoneerd aan Music for Life, de dit jaar in Antwerpen neergestreken Vlaamse tegenhanger van Serious Request.

Om mijn weekend Theaterplein compleet te maken bezoek ik zondag Writers bench in de Arenbergschouwburg. Writers bench is een ‘live performance concept’ en komt neer op een avond muziek, film, poëzie en beeldende kunst. Oban brengt me in een geheel verantwoorde, sprookjesachtige trance door muziek, door de bandleden omschreven als ‘post hop’, te combineren met (eigen) filmmateriaal. Naast mij wordt geschilderd, wat ik heel creatief vind maar vanwege de verfstank verder niet zo nodig. Of misschien is het idee ‘live art’ mij nog niet duidelijk genoeg. Hoe dan ook weet ik na dit weekend zeker: Theaterplein, ik ben fan!

There's Something About Marie-Paule

Sperma aanzien voor gel. Het kan de beste overkomen, zoals Cameron Diaz als Mary in, inderdaad, There’s Something About Mary. Sperma blijkt een kleverig goedje, de pluk haar waar Mary het insmeert staat de rest van de avond recht omhoog.

Waarschuwing: een avondje Melkweg kan tot hetzelfde kapsel leiden, ik heb het aan den lijve ondervonden. Naast me ruziede een meisje met haar vriend. Wat ze ook deed, schreeuwen, schelden, stampvoeten, hij ging er niet op in. Foute boel, alleen had ik dat niet door. Dus wat gebeurt:

Het meisje gooit haar glas bier naar de jongen.
De jongen duikt weg.
Het bier belandt in mijn haar --> en There’s Something About Marie-Paule is geboren.

MUTS!

Bad, beren, bivak, bont. Dat het een trend is de meest vreemde mutsen op te zetten heb je vast al gezien. Sommigen zijn zo vergroeid met hun muts dat ze ‘m ook in clubs gewoon op hun kop houden. De sjaal is een ander verhaal. Die willen feestgangers maar al te graag kwijt, alleen gaat dat niet zomaar…

Club 1. Niets in de mouwen doen. Duidelijk.
Club 2. €1,- per item. Geldt dat dan ook voor sjaals?
Club 3. Sjaals in de mouwen a.u.b. Ook duidelijk, hoewel verwarrend na Club 1.
Club 4. ALLES APART! Oeps, sorry, ik trek ‘m eruit!

Na het ik-weet-niet-hoe-vaak verkeerd te hebben gedaan, check ik tijdens het afwikkelen van m’n sjaal (hoe kouder het wordt, hoe langer mijn sjaal – dus tijd zat) wat er op het bordje bij de garderobe staat.

Ik ben geloof ik de enige die dat doet. Nijdig sjort het garderobepersoneel van Club 1 sjaals uit de mouwen. Ook het meisje naast me, haar muts tot over haar ogen getrokken, heeft het bordje duidelijk niet gelezen.

‘Niets in de mouwen doen,’ gromt de garderobejongen en ik zie hem denken: ‘Zet die muts af MUTS!’

Poolparty

1 drankje in de Sugarfactory moet kunnen. Ook als de volgende dag de tentamenweek begint. Maar het werden heel veel drankjes en van studeren kwam de volgende dag weinig terecht.
Dinsdags de schade ingehaald: hele dag gelezen, samengevat en aan opdrachten gesleuteld.
Dus: woensdag alle tijd voor wodka tijdens de opening van het fantastische Amsterdam Dance Event (ADE)!
Donderdag spijt, maar niet lang: na wat baantjes trekken in het zwembad kan ik me vast volop op mijn studie concentreren…

Maar: het zwembad viert zijn 80 jarig bestaan. En dat betekent ballonnen en bekertjes vol chemisch gekleurde limonade all over the place. Mijn maag verzet zich tegen de weeë geur van pannenkoekenbeslag. Toch spring ik het bad in: poolparty of niet.

Ik ben niet het enige 'feestbeest' in het water: een Surinaamse vrouw met folie om haar hoofd (haar idee van badmuts?) staat roerloos in het pierenbadje, het water reikt hooguit tot haar middel. Een dame op leeftijd vertelt aan iedereen die haar voorbijzwemt dat ze watervrees heeft (wat doet ze hier dan?). En een jongetje hupst op de duikplank, zijn vele vetrolletjes trillen fanatiek mee. Hij springt en veroorzaakt een vloedgolf als hij plat op zijn buik landt (Au!).

Na een half uur hou ik het voor gezien. Als ik het kleedhokje uitkom krijg ik een royaal met poedersuiker bestrooide pannenkoek. Mijn maag geeft zijn verzet op: misschien is het zo gek nog niet om de week die ik begon in de Sugarfactory af te sluiten met wat zoetigheid.

Sjonnie en Darwin

Een nieuw dj apparaat! En ik ben, hoewel ik alleen ‘plaatjes draai’ op mijn iPod, uitgenodigd voor de launch. In The Sand een heleboel mannetjes-die-weten-hoe-het-moet (hip geknipt haar, overhemd en jeans volgens de laatste mode), maar geen bekende artiesten – tenzij ik Ferri Somoqyi meetel. Een marketeer die zijn vak verstaat weet waarom de bekendste dj’s er niet zijn: ‘Een Tijs en een Armin (meneer de marketeer kent ze persoonlijk) komen natuurlijk niet. Die vinden Pioneers CDJ-2000 allang geweldig.’

Of Pioneer ook mij overtuigt moet nog blijken: voorlopig ligt het apparaat ‘geheimzinnig’ onder een wit laken. Er komt een mannetje naast staan, ik noem hem voor het gemak even Sjonnie.
‘Evolutie’, zegt Sjonnie.
En: ‘alleen de sterkste past zich aan.’
De mannetjes-die-weten-hoe-het-moet kijken hem glazig aan.
‘Darwin’, verduidelijkt Sjonnie nerveus.
Er valt een lange, pijnlijke stilte. Sjonnie had zich de moeite om dj apparatuur te linken aan de evolutietheorie kunnen besparen, de mannetjes snappen er duidelijk niets van. Ongeduldig zie ik ze denken: ‘wanneer mogen we Pioneers nieuwe speeltje zelf proberen?’

Maar Sjonnie somt eerst de specificaties van CDJ-2000 op.
‘Iemand nog bier’, sist mijn buurman, met een lijf waar er nog een heleboel inpassen.
‘Doe mij maar een halve liter’ grapt zijn vriend van twee meter.
Net als mijn buurman zich omdraait naar de bar begint Sjonnie over de prijs. Meteen staat mijn buurman stil: ‘dit wil ik wél weten.’

Voor 1799 euro, inclusief BTW, speelt het apparaat muziek af van een USB stick en sorteer 'ie nummers – zonder hulp – op alfabet. Mijn buurman weet genoeg. De videoboodschap waarin Armin, zoals de marketeer mij al verklapte, juicht ‘niets liever te willen dan Pioneers CDJ-2000’ boeit hem niet. Ook ik heb genoeg gezien: voorlopig voldoet mijn natuurlijk door mij geselecteerde, alfabetkennende iPod – gekocht inclusief USB kabel.