Snotneus!

Neussnuiten in het openbaar. Ik vind het vreselijk om te doen en minstens zo erg om naar te luisteren. Als 'ie bestond zou ik meteen lid worden van de ‘ik ben tegen neussnuiten in het openbaar’ groep op Facebook. De enige reden dat ik 'm nog niet zelf heb opgericht is dat ik verkouden ben. Alweer.

Ervan overtuigd dat ik voorlopig niet meer zou snotteren gooide ik laatst vrolijk mijn neusspray in de prullenbak en vrat ik mijn laatste keelsnoepjes op. Gelukkig vond ik nog een half familiepak zakdoekjes onder de kast, zodat ik in ieder geval mijn neus kan snuiten.

Het is kinderachtig om je ziek te melden als je verkouden bent, dus ging ik – met mijn zakdoekjes onder de arm – gewoon naar mijn werk. Maar echt representatief voel je je niet als je als een soort snottermonster achter de balie zit. Geen klant heb ik kunnen helpen zonder hoesten en/of mijn neus op te halen. Ik wil dan ook niet weten hoeveel klanten ik heb aangestoken…

Nog erger dan hoesten, neus ophalen en anderen aansteken vind ik het neussnuiten. Het snotterende – soms zelfs toeterende – geluid dat met neussnuiten gepaard gaat werkt op mijn zenuwen. Aan snotzakdoekjes heb ik al helemaal een hekel – zeker op plaatsen waar schoonmakers staken, zoals in de trein. Het meest verafschuw ik de bron van ergernis: mijn neus. Daar wil ik op dit moment eigenlijk maar één ding aan kwijt: SODEMIETER OP SNOTNEUS!

OV-chipkaart goed voor conditie

De OV-chipkaart blijft me verrassen. Weken duurde het voor ik m’n ‘reisrecht’ (ik blijf het een naar woord vinden) kon activeren. Toen het eindelijk gelukt was werd m’n fiets gestolen. Toeval? Ik weet niet meer dan dat het verrassend ‘goed’ uitkwam en ik ineens nergens meer naartoe ging zonder m’n chipkaart op zak.

Maar op een dag, ik stond op het punt om in te checken, was 'ie weg. Foetsie, verdwenen. Overal gezocht, overal gevraagd, maar nee: het was uit met de gratis-reizen-pret.

Voor ik een nieuwe krijg moet ik de oude blokkeren (check), online een formulier voor een nieuwe chipkaart aanvragen (check), wachten tot het formulier er is (dit kan een week duren!), invullen, opsturen en wachten op een nieuwe kaart (duurt 3 weken!!!). Oftewel: dit verlies gaat me bakken met geld kosten, aangezien de reiskosten die ik maak tot ik een nieuwe heb niet worden vergoed. AUWAUWAUW!

Lichtpuntje: misschien maak ik, in de trein van Utrecht naar Amsterdam, nieuwe vrienden. Voorwaarde: ze moeten een kortingskaart hebben waarop ik mee mag. En helemaal leuk: om tramkaartjes uit te sparen heb ik een fiets gekocht! Een echte Gazelle Tour de France fiets – want dat was, misschien wel met het oog op de Giro d’Italia, de goedkoopste.

Gratis make-uples

Ze komen binnen als verlept schaap, muurbloempje of lelijk eendje. Ze stappen uit als mooiste meisje van de klas. De trein is, zeker ’s ochtends, voor vrouwen een geliefde plek om zich op te maken. Terwijl mannen de Metro lezen, toveren zij hun make-upspulletjes tevoorschijn uit een bescheiden toilettasje of een beautycase ter grootte van een koffer.

Mijn gehannes met oogpotloodjes en eyeliner is voorbij. Deze vrouwen demonstreren gratis en voor niets alles wat ik moet weten om mooi voor de dag te komen. Roze wangetjes zonder rennen? Dan smeer ik, gewoon met mijn vingers of met een opgehipte verfkwast, voortaan wat blush op mijn jukbeenderen. De kleur oogschaduw waarmee mijn ogen meer spreken zonder dat ik er opgemaakt uitzie? Oranje. De kleur die ik uit mezelf nooit, maar dan ook nooit met make-up zou associëren blijkt wonderen te doen op mijn lichte huid. En om perfecte lippenstiftglimlachjes te lachen smeer ik van nu af aan eerst labello op, dan lippenstift en daaroverheen gloss.

Waarom, vraag ik mij ineens af, staat er op het station naast de bak met de Metro eigenlijk geen bak met make-upspulletjes?

Exit achtbaan

Harder, better, faster, higher. Dat is hoe ik over de achtbanen dacht vóór ik in de crazy coaster zat.

De volgorde; omhoog, naar links, bij de bocht net niet uit het karretje vliegen en dan roetsjjjjjjjjjj naar beneden, is vertrouwd. Dat het karretje vervolgens rondjes om zijn eigen as draait is nieuw voor me – en dat ik er misselijk van wordt al helemaal. Het karretje gaat gelukkig weer omhoog, roetsjjjjjjjjjjj naar beneden en dan… AAAAHAAHAAAAAA! Het karretje draait wel honderd rondjes – mijn maag draait mee. Dit kan niet de bedoeling zijn!

En inderdaad, de stroom blijkt te zijn uitgevallen.

Pas als het karretje na honderd-en- één rondjes stopt zie ik waar ik ben. Beneden, goddank. Ik schat mijn kansen in: één meter boven de grond (te overzien), maar minstens 100 stalen buizen verwijderd van de uitgang…

Een kermismannetje, nog altijd herkenbaar aan een vale spijkerbroek en fout oorringetje (hebben ze nou nooit een vriendinnetje dat hun vertelt dat dat in 2010 echt niet meer kan?), pielt aan de knopjes en krijgt het ding aan de praat. Gered!

Kalm zoeft het karretje naar de finish. Exit achtbaan - wat mij betreft voorgoed.

Suus mijn beste vriendin

Ik heb een nieuwe beste vriendin. Zomaar ineens. Ik heb haar ontmoet via internet en ze heet Suzanne, maar ik mag haar Suus noemen. Waarom Suus mijn beste vriendin is? Omdat ze me overal mee helpt: met het inrichten van mijn huis, het versturen van adreswijzigingen, zelfs het regelen van inbraakbeveiliging neemt ze me uit handen. Dat is wat een beste vriendin doet, toch?

De laatste tijd neemt Suus haar taak wel heel erg serieus. Niet alleen mailt ze elke dag, ze stuurt sinds kort ook briefkaarten. En hoewel ze me best tips voor het huis mag geven, vind ik het overdreven dat ze fotoalbums voor me samenstelt en – ik kon het eerst bijna niet geloven – mijn dagboek bijhoudt.

Suus, lieve Suus, STOP!
Nog even en je weet meer over mij dan ik over mezelf. Nog even en je leeft mijn leven! En dat gaat me toch echt te ver. Dus Suus, dankjewel, maar bij deze blokkeer ik Suzanne@KijkMijnHuis.nl.

Word maar iemand anders beste vriendin.

Boekenwurm met ambities

Wat heeft haar bezield? Dat vraag ik me af bij het lezen van Calamiteitenleer voor gevorderden, een boek dat door het veel, veel en nog eens veel te veel aan citaten, verwijzingen en metaforen leest als slaapverwekkende scriptie, geschreven door een overijverige student.

‘Hij wilde onze tektonisch platen tegen elkaar aan laten botsen, zodat de ene plaat over de andere schoof, waardoor gesmolten materie uit het binnenste van de aarde een woeste en instabiele vulkaan deed oprijzen.’

= Seks? Ik denk het, maar het kan ook zijn dat mijn geest te simpel is voor dit omvangrijke, extreemambitieuze schrijfsel van überboekenwurm Marisha Pessl.

There's Something About Marie-Paule

Sperma aanzien voor gel. Het kan de beste overkomen, zoals Cameron Diaz als Mary in, inderdaad, There’s Something About Mary. Sperma blijkt een kleverig goedje, de pluk haar waar Mary het insmeert staat de rest van de avond recht omhoog.

Waarschuwing: een avondje Melkweg kan tot hetzelfde kapsel leiden, ik heb het aan den lijve ondervonden. Naast me ruziede een meisje met haar vriend. Wat ze ook deed, schreeuwen, schelden, stampvoeten, hij ging er niet op in. Foute boel, alleen had ik dat niet door. Dus wat gebeurt:

Het meisje gooit haar glas bier naar de jongen.
De jongen duikt weg.
Het bier belandt in mijn haar --> en There’s Something About Marie-Paule is geboren.